Postać świętego Mikołaja to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli Bożego Narodzenia. Od Laponii po odległe zakątki świata przynosi prezenty, radość i nadzieję. Ale skąd wzięła się ta tradycja i kim był jej pierwowzór?
Postać, która dała początek legendzie, to Święty Mikołaj z Miry (lub Mikołaj Biskup). Urodził się w Patarze w Licji (dzisiejsza Turcja) około roku 270 n.e., a zmarł 6 grudnia w roku 345 lub 352 (daty podawane są różnie, jednak wszystkie źródła podkreślają, że stało się to 6 grudnia).
Był biskupem Miry. Słynął z niezwykłej hojności i miłosierdzia, zwłaszcza wobec ubogich i potrzebujących. Z jego życiem związanych jest wiele legend o cudach i darach rozdawanych w ukryciu. Najbardziej znana legenda opowiada o trzech ubogich pannach. Mikołaj miał wrzucić woreczki ze złotem przez okno ich domu, aby ocalić je przed prostytucją i umożliwić im zamążpójście. Ten gest anonimowego dawcy stał się fundamentem tradycji obdarowywania prezentami.
Kult świętego Mikołaja zaczął się rozwijać już po jego śmierci, początkowo jako patrona marynarzy, dzieci, piekarzy i panien. W średniowieczu pojawiła się tradycja wręczania prezentów w dniu jego śmierci, czyli 6 grudnia. Miał on wówczas odwiedzać domy i zostawiać drobiazgi grzecznym dzieciom. Dorośli przebierali się więc za biskupów i rozdawali dzieciom prezenty. W czasach reformacji w wielu krajach protestanckich starano się wygasić kult świętych. Wtedy narodziła się postać Dzieciątka Jezus (Christkind) jako dawcy prezentów w Boże Narodzenie.